Świerszcz polny (Gryllus campestris) jest prawdziwym wirtuozem polskich łąk, choć jego pieśń zna każdy, samego muzyka mało kto widział – poznajmy go bliżej.
Kiedy słyszymy letni, głośny cykot, najczęściej myślimy: pasikonik. Tymczasem prawdziwym wirtuozem polskich łąk jest świerszcz polny. Chociaż jego pieśń zna niemal każdy, samego muzyka mało kto widział. Czas poznać go bliżej. Dorosły owad osiąga od 18 do 27 mm długości. Jego ciało jest krępe, walcowate i spłaszczone grzbietobrzusznie. Wyróżnia się głęboką, błyszczącą czernią oraz brązowawymi skrzydłami. Ma ogromną, kulistą głowę z potężnymi żuwaczkami i długimi czułkami. Co ciekawe, świerszcz polny nie potrafi latać, ponieważ jego tylne skrzydła są zredukowane. Rzadko też skacze – zamiast tego potrafi błyskawicznie biegać.
Gatunek ten uwielbia suche, nasłonecznione tereny: miedze, ugory i pastwiska. To samotnik, który ponad wszystko ceni prywatność. Samiec wykopuje w ziemi norkę o głębokości do 40 cm. To jego dom i jednocześnie scena koncertowa. Przed wejściem do kryjówki skrupulatnie oczyszcza plac z trawy, tworząc mały „taras”. Jest przy tym niezwykle płochliwy – wystarczy zbliżający się cień lub lekkie drżenie ziemi, by natychmiast schował się w głąb korytarza.
Dźwięk świerszcza nie powstaje w gardle ani przez pocieranie nóg (jak u koników polnych). Świerszcze grają za pomocą skrzydeł, a proces ten nazywamy strydulacją. Jedno skrzydło wyposażone jest w ząbkowany „smyczek”. Drugie skrzydło posiada specjalną żyłkę pełniącą funkcję „struny”. Pocieranie skrzydeł o siebie wywołuje drgania, które aparat rezonatorowy wzmacnia tak mocno, że dźwięk słychać z kilkudziesięciu metrów.
Muzykują wyłącznie samce. Śpiewem wabią partnerki oraz ostrzegają rywali. Jeśli inny samiec wkroczy na zajęty teren, dochodzi do brutalnej i widowiskowej walki na żuwaczki. Świerszcz polny jest wszystkożercą, choć w jego diecie dominuje pokarm roślinny. Żywi się źdźbłami traw, świeżymi liśćmi, korzonkami roślin oraz nasionami. Nie gardzi też drobnymi owadami (w tym martwymi). W ogrodzie nie musisz się go obawiać. Nie występuje w masowych ilościach, dlatego nie niszczy upraw. Niestety, z powodu intensywnej chemii w rolnictwie jego liczebność drastycznie spada. Ten niezwykły muzyk zdecydowanie zasługuje na naszą ochronę i sympatię.
Sejneńszczyzna
poznaj malowniczą krainę