Sejneńszczyzna » Łuskiewnik różowy (Lathraea squamaria) to nietypowa, wieloletnia roślina z rodziny zarazowatych, która jest całkowitym pasożytem korzeni drzew, gdzie przez pierwsze 10 lat życia po wykiełkowaniu, rozwija się wyłącznie pod ziemią.

Łuskiewnik różowy to jedna z najbardziej niezwykłych roślin wczesnej wiosny. Roślina nie posiada chlorofilu i nie przeprowadza fotosyntezy, dlatego nie ma zielonego koloru. Pojawia się na powierzchni tylko na krótko (od marca do kwietnia), aby zakwitnąć i wydać nasiona. Przez resztę roku, a nawet przez pierwsze 10 lat życia po wykiełkowaniu, rozwija się wyłącznie pod ziemią. Pod ziemią znajduje się potężne, rozgałęzione kłącze pokryte białymi, dętymi łuskami (przekształconymi liśćmi), od których pochodzi nazwa rośliny.

Podziemne kłącze może ważyć nawet 5 kg i sięgać 1 metra głębokości. Jego pędy, łuski i kwiaty są zazwyczaj bladoróżowe, cieliste lub fioletowawe. Kwiat jest zebrany w gęste, jednostronne grono, które na początku jest zwisające, a później się prostuje. Roślina osiąga wysokość 10-30 cm. Za pomocą specjalnych ssawek pobiera wodę, sole mineralne i substancje organiczne z korzeni gospodarzy: najczęściej buków, grabów, dębów, a czasem świerków.

Nasiona są bogate w oleje i białka, co przyciąga mrówki, które pomagają w ich rozprzestrzenianiu. Występuje w całej Polsce, najczęściej w żyznych i wilgotnych lasach liściastych. Łuskiewnik różowy to fascynujący przykład rośliny, która znalazła nietypowy sposób na życie, a można go spotykać podczas wiosennego spaceru w lesie, gdzie warto zatrzymać się na chwilę i podziwiać jego unikalną formę.